PIJN?
Ineens staat deze tragische stronk in de straat.
Even een paar dagen niet opgelet en zonder overleg… weg.
Nu, weken later, staat het restant daar nog steeds zielig te zijn.
Waarom wordt dat niet weggehaald?
Wat was er mis hem? In mijn herinnering stond hij vorig jaar nog prachtig met blad.
Gaan ze de straat herindelen? 't Zal toch niet waar zijn. Daarvoor zo'n prachtige boom opofferen?
Of is het kwajongenswerk? Lijkt me niet. Daar zouden ze moe van worden.
Na een avondje stappen op weg naar huis buigen ze hier wel regelmatig een verkeersbordje krom. Daar is geen kunst aan, wel veel leuker natuurlijk. Maar een boom?
Veel te veel werk.

Het doet mij denken aan een ochtend in de winter van '44-'45.
Aan de overkant bij mijn ouderlijk huis stonden langs het water twee oeroude bomen.
Een voet van anderhalve meter dik.
Knotsen van bomen die ver boven het dak uitstaken. Minstens 25m hoog.
Op een ochtend waren ze weg. Eerst de linker, de volgende ochtend de andere.
's Avonds hadden ze er nog gestaan.
Ik sliep aan de voorkant, met uitzicht op de gracht. Niets van gemerkt. Niks gehoord. Ongelooflijk. Mijn ouders ook niet.

Het was oorlog. Na zonsondergang mocht niemand zich op straat vertonen. Spertijd!
Kans op patrouillerende Duitsers. Stikdonker. Straatlantaarns brandden niet.
Wat een lef van die mannen.
Brandstof was er niet meer. Geen kolen, geen gas.
De geteerde houtblokjes, die vroeger als opvulling tussen de tramrails lagen, waren al vroegtijdig gesloopt. Daarna waren de bomen langs de Zuidelijke Wandelweg aan de beurt.
En nu… midden in de stad.

Ik heb me altijd afgevraagd, ook nu weer, heeft zo'n boom pijn gevoeld?
Zo'n stomp... Afgrijselijk toch!

---