GROEN
Elke keer op vuilnisbakkendag gebeurt hetzelfde.
"En dáár heb ik geen zin meer in," kijft buurvrouw Overkant.

Buurvrouw Daarnaast is wat traag, of lui, en doet nog even niks:
"Want als die anderen wat doen, hoef ik het niet te doen."
Een milieuvriendelijke redenering die je bak schoonhoudt van vreemde smetten.

Mevrouw Overkant plakbandt haar bak met plakband uit de winkel van haar echtgenoot. Een beetje scheef, dat wel, maar rondom en dat is slim. Van alle kanten goed herkenbaar. En dáár gaat het om.

Mevrouw Tweehuizenverder is een zonnig tiepje. Had net haar keuken opgeleukt met watervast zonnebloemplakplastic en denkt: "Mijn groene bak wordt de mooiste in het land."

De twee dames Dezekant kijken er naar en de éen zegt tegen haar man, die net komt aanfietsen: "Ik zeg nog tegen Ans van hiernaast, ik zeg wat een stomme trut. In plaats dat ze het nou in tweeën knipt zeg ik, nu heeft ze aan de andere kant nóg niks."

Mevrouw Overkant-Dertussenin heeft de bedrijvigheid vanachter haar gordijntjes nieuwsgierig gadegeslagen. Zij is de oudste van het stel, al jaren weduwe en heeft weinig contact met de anderen. Ze is een bazig mens en maakt met iedereen ruzie. Haar man had het niet makkelijk. Had weinig in te brengen en heeft het waarschijnlijk mede daarom zo vroeg opgegeven.
Als iedereen weg is, rolt mevrouw Overkant-Dertussenin haar groene bak moeizaam naar buiten. Met stukjes en strookjes heeft ze er de letter W opgeplakt. De W van Willem. Haar overleden man.

Eens per 14 dagen staat Willem nu buiten voor de deur geduldig te wachten tot hij weer een keer zijn klep mag opendoen.

---