Nee, niks lieve Lievelot.
Dat heb je naar mij toe nog niet waar gemaakt. En al die mensen om je heen kunnen me nog meer vertellen. Je ligt maar te boeren, poepen, winden te laten en tot vervelens toe te blèren. "Ach, ze is zo'n lief scheetje."
De reden van dit schrijven is al in het derde zinnetje vermeld: boeren, poepen, winden laten, blèren en dan met name de eerste drie. Daar heeft Opa JoJo namelijk verstand van. Neem dat maar ongeroken van mij aan.
Van OmaDot kreeg ik de opdracht het daar vroegtijdig met je over te hebben. Overigens kent zij als geen ander de geneugten van een scheten en boerenlater om zich heen.
Dat vroegtijdig zal je wel heel overdreven vroegtijdig voorkomen en waarschijnlijk zullen je ouders niet zo blij zijn met dit epistel, maar voor mij is dit het vastleggen van een momentje helder rein gedachtengoed. Op zoiets moet je op mijn leeftijd zuinig zijn.
Later kan ik er bij jou, met verwijzing naar dit epistel, op terug komen tijdens ons gezamenlijk genoeglijk boerenwinden-uurtje. Bijvoorbeeld ergens op een stil stukje naaktstrand, waar ongehinderd door vele lagen kledingstukken onze intieme geuren voor de massa ongemerkt verwaaien kunnen. En dat voor hen helaas.
De oma van je moeders kant zei het al: "Een gezonde scheet zit niet in een potje."
Het probleem van boeren en winden laten is dat het aanvankelijk door iedereen wordt toegejuicht: "Ja, nu nog even een boertje. Waar blijft-ie dan? Mooi zoóóóóó!
Grote meid." Maar OW als je een paar jaartjes verder bent.

Voor de duidelijkheid stel ik vast dat met name het babyboeren tijdens het eten plaats vindt.
Als toetje. Ook tussentijdse luidruchtige oprispingen worden als zeer positief ervaren. Klopje op de rug hier, klopje op de rug daar. Walgelijk, maar OK, even terug naar de stelling dat iedereen het allemaal prachtig vindt. Abnormaal. Ze roepen zelfs 'scheetje' tegen je.
OmaDot staat te trappelen om je stinkend stroperige strontluier verzaligd glimlachend te verschonen. Alsof ze een overheerlijke indische maaltijd uit de magnetron haalt. De billetjes worden liefdevol ontdaan van de meest smerige smurrie en eigenlijk lijkt het jammer de schijtebrijrestanten weg te gooien. Diepvries wordt in gedachten overwogen. Viespoesen, meid. Ik kan me daar zo aan ergeren.
Het hierboven beschrevene behoort echter tot de natuurlijke gang van zaken. Het is een wereldwijd aanvaard strontprobleem, dat door niemand als zodanig wordt beleefd. De eerste de beste veeboer zal, in vergelijkbare situaties, ik weet niet hoeveel vergunningen nodig hebben om tot lozing te mogen overgaan. Waarschijnlijk daarvoor slechts toestemming krijgen in nachtelijke windstille uren en dan nog in sterk verdunde kleine hoeveelheden tegelijk.
Duiven worden in grote steden afgeschoten vanwege de strontoverlast, maar zover wil zelfs ik niet gaan. Hoewel … Voor menselijke jonge schijtlijsters is vrijwel alles toegestaan.
"Ach, lekker scheetje van me."

Ik verlies me te veel in het uitweiden over de huidige situatie. Sorry.
De opdracht van OmaDot aan mij betreft nu juist, jou voor de nabije toekomst duidelijk maken: wanneer, waarom en vooral waar je op latere leeftijd geen winden en/of boeren meer mag laten. De voorgeschiedenis, zo zal je duidelijk worden, gebruik ik slechts om de inconsequentie aan te tonen van latere beperkingen van wat eens zo overheerlijk en zelfs wenselijk werd bevonden.
De huichelaars.
OmaDot heeft in de jaren dat wij elkaar kennen naarstig getracht haar waarden en normen op mij over te brengen. Dat is slechts zeer ten dele gelukt.
"Ik weet percies", zou je overgrootvader van OmaDots kont, pardon kant, zeggen. "Ik weet percies, mij allemaal in geur en kleur vertel".
Maar de praktijk is anders.
Korte tijd na je geboorte zag ik OmaDot bij jou aan de commode al haar waarden overboord gooien. Alles draait ineens met grote intensheid om in mijn ogen ordinaire poep, krampjes, boertjes, de hoeveelheid poep, de kleur, de dikte, kortom de kwaliteit van jouw dagelijkse poep. Schijtlijster! Maar dat zal niet eeuwig duren. Iedereen vervalt over niet al te lange tijd weer in oude vastgeroeste waarden.
Lievelot, in wezen is het een simpele zaak. Straks mag je nix meer.
Wat de mensen om je heen nu allemachtig krachtig prachtig vinden is straks verboden poepgoed. Want dat is het, snoepgoed.
Een heerlijke bezigheid, winden laten. Geen letterlijk snoepgoed natuurlijk, ik neem nooit een drol in de mond, maar er zijn mensen, die daar anders over denken. Bah!
Genoegen en voldoening van een elegante losse flodder, of - mijn voorkeur - knetterende scheet word je door de gemeenschap volgens starre ridicule en ouderwetse etiquetteregels ontnomen. Een wind laten en plein publique is 'not done'. Wat je stiekem doet is jouw zaak.
Scheten worden wel gelaten, maar in groepen wordt het bijbehorend geluid al of niet moeizaam onderdrukt. Voor de opmerkzame bezoeker is echter duidelijk het moment waarneembaar dat sommige mensen plotseling wat verkrampt uit hun woorden komen. Alleen … normaal gesproken ga je daar niet constant op staan letten.
In de hierboven geschetste stiekeme scheetsituatie weet niemand waar de stank vandaan komt. De opkringelende, soms geestvernauwende, geuren verspreiden zich tergend twijfelend in de nabije omgeving en een ieder doet, langzaam schuifelend naar een ander trefpunt, alsof er nix aan de neus is. Juist dat krampachtig ingehouden winden laten, het met geknepen billen laten glippen, veroorzaakt die langdurig op middelhoog niveau in de gordijnen hangende onbestemde muffe geur. Fout. Helemaal fout. Een krachtig uitgestoten scheet schept alom duidelijkheid.
Iedereen heeft de oorspronkelijke eigenaar kunnen waarnemen en kan hem of haar, indien gewenst, complimenteren met het afgeleverde product, of juist zijn ongenoegen kenbaar maken.
Het bespreekbaar hebben van een speelse wind is tevens een verfrissende verruiming van het aanbod der gespreksstof. In de meeste gevallen komt daar als grote bonus bij dat onprettig ervaren geuren bij zo'n directe snelle uitstoot als een scheet zo vlug naar het plafond omhoog stijgen en bovendien gericht ontlopen kunnen worden.
Om in overvolle ruimten te voorkomen dat misverstanden ontstaan siert het de betreffende kabaalmaker zich even kenbaar te maken door bijvoorbeeld de vinger omhoog steken, of "Oehoe" te roepen. De nieuwe etiquette.
Iedereen die dat wil, kan zich nu ook openlijk uit de directe omgeving verwijderen naar windstille plaatsen. Men weet uit welke hoek de wind waait en waar de bui misschien wat langer hangen blijft. Allemaal grote voordelen. Duidelijkheid voor alles en iedereen.

Lievelot, zo mag het dus allemaal NIET. Zeggen ze. Als docent heb ik echter ervaren, dat het naar de student toe veelal duidelijker overkomt te laten zien, of horen zo je wil, duidelijk te maken, voor te doen: HOE HET NIET MOET.
Daar staat tegenover dat het afwijken van platgetreden paden door mij altijd krachtig is bevorderd. Juist die van de logge massa onderscheidende houding en gedrag kan het leven kleur en geur geven. Je begrijpt wat ik bedoel.
Welnu lieve Lievelot, kijk … wat schrijf ik daar, welnu Lievelot in de huidige maatschappij is een wind aan tafel als schurft in een schoonheidssalon. Zelfs een boertje wordt gezien als onzedelijk gedrag.
Kijken we daarentegen naar Chinezen, dan weet ineens iedereen te vertellen dat het boeren door hen wordt beschouwd als groot compliment naar de gastvrouw. Een uiting van welbehagen. Over Chinese scheten is naar mijn weten weinig bekend, maar hun vuurwerk wordt algemeen geroemd. En dat zegt veel. Lijkt mij.
Toch is het verstandig Lievelot, aan tafel geen flaters te slaan. Men zal dat niet accepteren en die last wil Opa JoJo niet op zijn schouders krijgen. Daar is geen scheet aan. Overigens moet het fantastisch zijn later, als je groot bent, bekend te staan als: "De mooie vrouw, die altijd geweldig wulpse zwoele winden waaien laat, wanneer zij opgewonden raakt. Als kamperfoeliegeuren voor verliefden in de nacht." C'est permettez, madame.
Een vrouw kan zich nu eenmaal, tweemaal, andermaal, vele malen meer permitteren. Maak daar gebruik van, Lievelot.

Als laatste wil ik met je bespreken: 'Het winden laten in bed.' Zelfs nu, in de bestaande orde, is dit een niet geheel en al onbespreekbaar fenomeen, waar velen van genieten dan wel met afgrijzen op reageren. Tot mijn leedwezen behoort OmaDot tot de laatste groep.
Zo begroet onze huishoudelijke hulp mij elke week verdacht suggestief met: "Ha, scheet!" en telkens weer bekruipt mij dan een onbedaarlijk verlangen naar het folkloristisch wapperen. Lievelot, ik zal het je uitleggen. Scheetsgewijs komen wij langzaam aan tot de kern van de zaak.
Het tot nu toe besprokene heeft vooral te maken met hoe men zich in de groep dient te gedragen. Wij kwamen helaas tot de conclusie dat vooralsnog meer niet dan wel geoorloofd is. Het wonderlijk feit doet zich nu voor dat een intieme gebeurtenis, meestal plaatsvindend tussen echtelieden of zijns gelijken, dat deze intieme gebeurtenis bij onbepaalde volksdelen juist weer publiekelijk bespreekbaar blijkt. Dat 'tussen echtelieden' moet in dit windverhaalverband letterlijk genomen worden. Laat mij dit nader verklaren, Lievelot.
De term 'wapperen' staat voor een happening, die vooraf is gegaan door een subtiele aanzet van één der partners. We gaan er van uit dat het duo in bed ligt en de voor dit spel meest ideale positie heeft ingenomen door lepeltje lepeltje, kontje-buikje, tegen elkaar aan te schuiven.
Een natuurlijk gedragspatroon zal veelal zorgen dat de mannelijke partner achterop stapt. Zo kan hij immers alle edel delen makkelijk bereiken. Je ziet dat mijn voorkeur uitgaat naar partners van verschillende kunne. Ik wil en kan me de komende gebeurtenis niet voorstellen met - bijvoorbeeld - die andere opa van jou achter mij in bed.
Lievelot, ik realiseer mij ineens dat deze uitleg voor jou, op dit moment, toch iets te ver reikt. Op het in de eerste pagina reeds vermelde naaktstrand zal ik dit later uitvoerig aan je kunnen uitleggen, maar toch … de gebeurtenis zelf is reeds nu door jou al goed te begrijpen.
Lepeltje Voor laat zonder ook maar 1 klein bilspiertje te verroeren een piep of groter windje. Het subtiele zit hem in het vervolgens absoluut niet bewegen, geen vin te verroeren (zeemeerminnen) en windstil blijven liggen. De wind of scheet moet en zal een verdere uitweg vinden en bij haar tocht omhoog als eerste het reukorgaan bereiken van Lepeltje Achter. De spanning bij Lepeltje Voor stijgt met de minuut. Ook de onzekerheid. Geur ik wel voldoende?
Plotseling stopt Lepeltje Achter met haar voor te strelen. Lepeltje Achter verkrampt, werpt even later als door de bliksem getroffen het beddegoed omhoog en roept: "SHIT! Je hebt toch geen scheet gelaten?" Een domme vraag natuurlijk.
Afhankelijk van het beleden Geloof zal Lepeltje Achter ongeveer de volgende kretologie gebruiken: (Opa JoJo gaat uit van eigen waarneming)
"Vuile smeerpoes. Smerige schetenschijter. Lellebel. Stankorgel. Milieuvervuiler. Wegwerpwijf. Billenglipper. Poepzak. Strontsurfer. Geurverdelger. Schijtlaars. Keukendrol. Windpijlstaart, windjammer, -buil, -buks, -hond, -hoos, -windkracht 11, -molen, -tunnel, windvlaag."
"Had je geen windwaarschuwing kunnen afgeven?!"

Lieve Lievelot,
op dit moment zal de schoonheid van dit subtiele proza aan je voorbijgaan, maar eens ligt Opa JoJo's schrijven naast Van het Reve en Harry Mulisch onder je hoofdkussen. Om een paar uitersten te noemen.
Alle genoemde scheldwoorden worden in quasi woede geuit. Met duidelijk lieflijke ondertoon en gaan gepaard met heftig op en neer flappen van lakens en dekens.
Voilà, H E T W A P P E R E N !
Een assertief karakter zal ogenblikkelijk de tegenaanval voorbereiden, maar het succes daarvan is sterk afhankelijk van de laatst genoten maaltijd.
Er hoeft gelukkig niet meer geheimzinnig worden gedaan. Hoe luidruchtiger de winden waaien, hoe meer verontwaardigd de tegenstander kan reageren.
Het collectieve folkloristisch wapperen kan nog uren duren, alvorens één der partners bewusteloos uit bed rolt.
Dit spel, hoe vreemd ook, kan later in geuren en kleuren worden naverteld.
Toehoorders geven tips de regels te verfijnen en leren op hun beurt saillante details opwaarderen voor eigen gebruik.
Tot zover in het kort de beschrijving van het 'wapperspel'.
Als afsluiting nog de vermelding dat het wapperen, hoewel als gezelschapspel bedoeld, ook heel goed single gespeeld kan worden. Minder verrassen uiteraard, maar zeer bevredigend voor het eigen reukorgaan. Immers, de unieke persoonlijke geur komt bij elke test als beste uit de … èh … bus.
Dat unieke blijkt ook de verklaring voor de onwaarschijnlijke ouderherkenning, moeder & jong, bij alle soorten dieren in grote kolonies.
Daarmee wordt tevens het antwoord gegeven op de vraag, waarom oma's hun kleinkinderen zo graag de luiers verschonen. Eigen bloem stinkt niet.

Lievelot, het onderwerp is nog niet echt uitbehandeld, uitgemolken.
Het milieuvriendelijke boeren is nauwelijks aan de orde geweest en ik realiseer mij geen volledigheid te hebben aangeboden. Ten aanzien van de volle poepluier is het woord volledig overigens zeer slecht gekozen.
Maar goed, het onderste uit de … èh … kan is nog niet omhoog gebracht. De beker is nog lang niet leeg. Dat komt wel als je wat groter bent.
Iets om ons samen op te verheugen, kleine meid.

Veel liefs van Opa JoJo.
---