van Jo Misdom met zo af en toe een plaatje bij een praatje

INTRO
In mijn docententijd gebruikte ik een aantal zelfportretten om aan studenten duidelijk te maken wat ik van hun foto’s vond.
De gelaatsexpressies gingen van hemelhoogjuichend, dus een 10,
tot vreselijkverschrikkelijk, een vette onvoldoende.

Naar aanleiding van mijn eindexpositie op de Academie (pensionering) verscheen een artikel in het fotoblad P/F waarin de verslaggever niet alleen melding maakte van mijn verdiensten als docent, maar tevens schreef:
... en bij het bekijken van zijn zelfportretten vraag je je af, of de man niet beter een loopbaan als acteur had kunnen kiezen ...
Verder was het artikel reuze serieus.
Desalniettemin zat dit zinnetje - al of niet terecht - in mijn geheugen gegrift en bracht mij vervolgens jaren later op het idee een serie zelfportretten te gaan maken.